“Jeannet weet altijd alles.”
Het is een opmerking die ik regelmatig hoor. Soms lach ik erom, soms verbaast het me nog steeds. Want voor mij voelt het helemaal niet bijzonder. Mijn hoofd onthoudt nu eenmaal veel.
Niet alleen feiten of afspraken, maar ook gesprekken. Waar iemand stond. Wie erbij waren. Op welke dag iets gebeurde. Iemand vertelde me laatst dat ze ooit had overwogen naar een bijeenkomst te komen. Ik antwoordde: “Ja, dat was op vrijdagavond. Je vertelde toen dat je je afvroeg wie je eigenlijk wel was.”
Ze keek me verbaasd aan.
“Dat je dát nog weet…”
Wat ik niet vertelde, was dat ik ook nog precies wist waar we stonden, wie er naast ons stonden en wie uiteindelijk niet kwamen. Al die beelden zitten nog steeds ergens opgeslagen.
Zo werkt mijn hoofd.
Ik ben een beelddenker. Zodra iemand iets vertelt, ontstaat er een compleet plaatje. Daarnaast herken ik veel kenmerken van hoogbegaafdheid. Waar mijn brein verbanden legt en informatie opslaat alsof het vanzelf gaat, is dat voor anderen vaak helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Lange tijd dacht ik dat iedereen zo dacht.
Pas later ontdekte ik dat mijn manier van denken anders is. En eerlijk gezegd heb ik daar ook mee geworsteld. Want wat voor mij normaal is, werd niet altijd gewaardeerd. Soms voelde ik me “te veel”. Te snel. Te goed in onthouden. Dan hield ik mijn mond maar, terwijl mijn hoofd allang allerlei verbanden had gelegd.
Toch zie ik steeds meer dat dit niet iets is om weg te stoppen.
Ik herinner me nog dat er jaren geleden binnen onze jeugdvereniging een meningsverschil ontstond. Terwijl anderen zich afvroegen hoe we verder moesten, dacht ik: wacht eens… de notulen liggen daar, de kasboeken liggen hier. Als we die informatie combineren, hebben we precies wat nodig is voor het gesprek.
Dat bleek ook zo te zijn.
Pas achteraf besef ik dat dit altijd al een onderdeel van mij is geweest.
Mijn grote hoofd.
En ja, soms is dat heerlijk. Dan kan ik mensen helpen, verbanden zien, oplossingen vinden of precies dát onthouden wat iemand nodig heeft. Maar er is ook een andere kant.
Want mijn hoofd bewaart niet alleen mooie herinneringen.
Het onthoudt ook verdriet. Teleurstellingen. Woorden die pijn deden. Situaties waarvan ik soms zou willen dat ik ze kon wissen. Mijn hoofd maakt daarin geen onderscheid. Het bewaart alles.
Juist daarom heb ik geleerd dat mijn hoofd ook rust nodig heeft.
Dan pak ik mijn verf en mijn kwasten. Of een paletmes. Dan ga ik wandelen in de natuur. Ik zoek de zee op, het water, de wind. Niet omdat mijn hoofd leeg moet, maar omdat het weer mag ademen. Omdat alles wat erin zit, even niet op de voorgrond hoeft te staan.
Misschien herken jij jezelf wel in dit verhaal.
Misschien heb jij geen “groot hoofd” zoals ik het noem, maar draag jij iets anders met je mee. Een gevoelig hart. Een rijke fantasie. Een sterk intuïtief gevoel. Een eindeloze nieuwsgierigheid. Of juist een vermogen om diep te voelen.
Eigenschappen die je misschien jarenlang hebt geprobeerd kleiner te maken, omdat ze niet altijd begrepen werden.
Wat als juist dát onderdeel van jou geen fout is?
Wat als het iets is dat gezien mag worden?
Niet alles wat anders is, hoeft gerepareerd te worden. Soms vraagt het alleen om begrip. Om ruimte. Om mildheid.
En misschien begint dat wel bij jezelf.
Door niet steeds te denken: Waarom ben ik zo?
Maar voorzichtig te vragen:
Hoe mag ik goed zorgen voor wie ik ben?
Want liefdevol naar jezelf kijken betekent niet dat alles altijd gemakkelijk is.
Het betekent dat je jezelf niet langer afwijst om iets waar je nooit voor hebt gekozen.
Ik heb een groot hoofd.
En meestal… ben ik daar eigenlijk best dankbaar voor.